Στον αγώνα ξανά οι διοικητικοί στα πανεπιστήμια! Οι φοιτητές είμαστε μαζί τους!

Μετά την έκδοση της διαπιστωτικής πράξης του υπουργείου, η ομοσπονδία των διοικητικών εργαζομένων στα πανεπιστήμια προχωρά σε διήμερη απεργία  13-14/05.

Η κυβέρνηση παρά τα παραμύθια περί «ενδο-ιδρυματικής» κινητικότητας, πλήρους απορρόφησης όλου του προσωπικού που τίθεται σε διαθεσιμότητα, δεν έχει πράξει το παραμικρό προς αυτήν την κατεύθυνση. Συγκεκριμένα στις 24 Μαΐου λήγει η διαθεσιμότητα για τους εργαζομένους στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών με λογική συνέπεια να οδηγηθούν σε απόλυση! Παράλληλα στις 16 Ιουνίου ακολουθούν τα υπόλοιπα 6 Πανεπιστήμια. Ο υπουργός μασάει τα λόγια του ότι και καλά δε θα υπάρξουν απολύσεις (1165 οι διαθέσιμοι σε 8 πανεπιστήμια, εκ των οποίων 394 στο ΕΚΠΑ)! Τα δεδομένα όμως είναι τα εξής: στα πλαίσια των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων πρέπει να υπάρξει μείωση εργαζομένων συνολικά στο δημόσιο κατά 50.000 εργαζόμενους μέχρι το 2016!!

Η κυβέρνηση πουλά το παραμύθι της δήθεν εξυγίανσης του δημόσιου τομέα. Επί της ουσίας όμως υλοποιεί το ξεπούλημα και την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων κοινωνικών υπηρεσιών (υγεία, παιδεία, ρεύμα, ασφάλιση), παραδίδει τα δημόσια αγαθά στα επιχειρηματικά συμφέροντα, καταλύει το κεκτημένο με αγώνες δικαίωμα στη μόνιμη εργασία κι εγκαθιδρύει ένα νέο εργασιακό καθεστώς ελαστικής, επισφαλούς εργασίας και μισθών πείνας! Αυτό είναι το δήθεν «ξεκαθάρισμα»: απολύσεις-ιδιωτικοποιήσεις, κι η λαμογιά καλά να κρατεί!

Πρακτικά οι απολύσεις των διοικητικών από τις σχολές μας σημαίνει υπολειτουργία των πανεπιστημιακών δομών. Ήδη βλέπουμε τα προβλήματα με τα οποία λειτουργεί η γραμματεία κι η βιβλιοθήκη στη σχολή μας. Πόσο μάλλον όταν μείνουν μετά το τέλος της διαθεσιμότητας συνολικά 3 εργαζόμενοι διοικητικοί στη νοσηλευτική!

Επόμενο είναι μετά τις απολύσεις ορισμένα κενά να καλυφθούν με «ενοικιαζόμενους» εργαζόμενους από ιδιωτικούς εργολάβους. Εργαζόμενους δηλαδή  που θα δουλεύουν 5μηνα για 300 και 400 ευρώ! Καθώς η υποστελέχωση όμως των ιδρυμάτων μας πάει χέρι χέρι με τη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης, είναι λογικό ότι το κόστος της λειτουργίας των σχολών μας θα μετακυλιστεί πλήρως στις πλάτες των φοιτητών, ακόμα και με τη μορφή διδάκτρων.

Ας δούμε όμως όλο το κάδρο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση:

Ουσιαστικά η κυβέρνηση υλοποιώντας τις οδηγίες της ΕΕ προχωρά τα τελευταία χρόνια με ιδιαίτερη μάλιστα ένταση τον τελευταίο χρόνο πρώτον στη διάλυση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας (υποστελέχωση-απολύσεις, ξεπούλημα της περιουσίας των πανεπιστημίων, κλείσιμο τμημάτων) και στη συνέχεια στην εμπέδωση της επιχειρηματικής λειτουργίας των πανεπιστημίων.

Μιλάμε δηλαδή για ένα πανεπιστήμιο που θα λειτουργεί με ιδιωτικό-οικονομικά κριτήρια, θα αντιμετωπίζει τους φοιτητές ως πελάτες και θα τους καλεί να πληρώσουν για τις σπουδές τους, ν’ αγοράσουν  «μαθήματα» και σεμινάρια για να συμπληρώσουν πιστωτικές μονάδες για το «πτυχίο» τους.

Ένα πανεπιστήμιο όπου το κράτος ολοένα και θα απομακρύνεται ενώ οι εταιρίες θ’ αλωνίζουν καθορίζοντας τα προγράμματα σπουδών και την έρευνα σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα, βγάζοντας παράλληλα άμεσο κέρδος είτε προσφέροντας φθηνούς εργαζόμενους με εργολαβίες είτε νοικιάζοντας εργαστηριακούς εξοπλισμούς, αγοράζοντας ακαδημαϊκές έδρες κτλ.

Στεκόμαστε στο πλάι των αγωνιζόμενων διοικητικών!

Γιατί βλέπουμε το εργασιακό καθεστώς που τους επιβάλλεται σήμερα να είναι εικόνα από το δικό μας εργασιακό μέλλον. Γιατί καλούμαστε κι εμείς να γίνουμε η γενιά που θα δουλεύει 5μηνα και μετά θα πετιέται ξανά στην ανεργία, που δε θα τόλμα να σηκώνει κεφάλι και να διεκδικεί ό,τι δικαιούται γιατί θέλουν να ενσωματώσουμε πλήρως το δόγμα του φόβου, της τρομοκρατίας της απόλυσης! Στεκόμαστε στο πλάι των αγωνιζόμενων διοικητικών!

Γιατί οι απολύσεις των διοικητικών ανοίγουν το δρόμο για την εφαρμογή όλων των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων στην παιδεία: τη ψήφιση των νέων Οργανισμών των ιδρυμάτων, το σχέδιο Αθηνά 2, την επιβολή διδάκτρων, την ολοένα και πιο προοδευτική επιχειρηματικοποίηση των σχολών μας!

Φοιτητές κι εργαζόμενοι μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες να χτίσουμε ένα αγωνιστικό μέτωπο που θα συγκρουστεί με την κυβέρνηση και την πολιτική της, θα σταματήσει τα σχέδια της ΕΕ για την παιδεία. Θα δώσει νέα πνοή κι αυτοπεποίθηση σ’ όλους τους κλάδους σήμερα για να γίνουν οι αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας σαρωτικό ποτάμι που θα σαρώσει κυβέρνηση, ΕΕ, μνημόνια κι όλες τις καταστροφικές πολιτικές του κεφαλαίου.

Για το δικαίωμα μας στη μόνιμη, σταθερή, αξιοπρεπή εργασία!

Για ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση, δημόσιες και δωρεάν σπουδές για όλους, ενάντια στους ταξικούς φραγμούς και τον αποκλεισμό όλων και περισσότερων νέων από την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Για ολοκληρωμένη μόρφωση κι όχι μισοκατάρτιση κι εξειδίκευση, πτυχία που θα εξασφαλίζουν πλήρη εργασιακά δικαιώματα! Για το πανεπιστήμιο που θα υπηρετεί τις ανάγκες της κοινωνίας κι όχι τα κέρδη των πολυεθνικών!  

Ενημέρωση από τους απεργούς του ΕΚΠΑ

Ένα μήνυμα προς τους φοιτητές και την κοινωνία από τους απεργούς του ΕΚΠΑ:

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ, ΓΙΑΤΙ:

 Κλείνουν τα πανεπιστήμια. Μετά την πρόσφατη συρρίκνωση των δομών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης κατά 30% (σχέδιο Αθηνά), η τεράστια μείωση του προσωπικού που προβλέπεται –σε πρώτη φάση- για τα 8 μεγάλα πανεπιστήμια (κατά 45% σε ΕΚΠΑ και ΕΜΠ), προοιωνίζει ένα δεύτερο γύρο συγχωνεύσεων/καταργήσεων ΑΕΙ-ΤΕΙ. Λιγότερο προσωπικό συνεπάγεται μια τριτοβάθμια εκπαίδευση μικρότερης κλίμακας, με αναλογική μείωση του αριθμού των φοιτητών (των οποίων το δικαίωμα στη φοίτηση ήδη περιορίζεται από τους νόμους Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου), των μελών ΔΕΠ, κ.α.

– Αποδιαρθρώνεται συνολικά η δημόσια δωρεάν εκπαίδευση. Ολόκληρα τμήματά της περνάνε σε ιδιώτες. Όλο και περισσότεροι μαθητές και φοιτητές αποκλείονται από αυτήν, ενώ ιδιωτικά ΙΕΚ αναλαμβάνουν με το αζημίωτο και με τη στήριξη του κράτους να καλύψουν τα κενά που προκύπτουν από την κατάργηση ολόκληρων τομέων (π.χ. του 1/3 των ειδικοτήτων της τεχνικής εκπαίδευσης τον Ιούλιο)

 Η ιδιωτικοποίηση είναι το πλάνο της επόμενης μέρας. Με τη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης κατά 75% τα τελευταία 4 χρόνια, το λειτουργικό κόστος μετακυλίεται στους φοιτητές και τις οικογένειές τους, μέσω της γενικευμένης επιβολής διδάκτρων (βλ. πρόσφατη απόφαση Συγκλήτου Παντείου Πανεπιστημίου για δίδακτρα 600€ στα μεταπτυχιακά προγράμματα). Η φοιτητική μέριμνα (δωρεάν σίτιση και στέγαση) και τα δωρεάν συγγράμματα περιορίζονται στην πορεία προς την τελική κατάργησή τους

– Το πανεπιστήμιο μετεξελίσσεται σε μια μορφή Ανώνυμης Εταιρείας (για τη διαχείριση των Ειδικών Λογαριασμών Κονδυλίων Έρευνας και των κληροδοτημάτων), ενώ σε φιλέτα προς πώληση μετατρέπονται τα πιο προσοδοφόρα τμήματα των ΑΕΙ-ΤΕΙ (ακίνητη περιουσία, ερευνητικά εργαστήρια, κλινικές, βιβλιοθήκες, μουσεία, κ.α.)

– Εταιρείες είναι έτοιμες να αναλάβουν μέρος των εργασιών: από τη γραμματειακή υποστήριξη, τις υπηρεσίες δικτύου και μηχανοργάνωσης και συντήρησης εγκαταστάσεων, μέχρι τη λειτουργία των βιβλιοθηκών. Οι τομείς της φύλαξης και της καθαριότητας έχουν ήδη αλωθεί από εργολάβους

 Αλλάζουν οι εργασιακές σχέσεις. Οι εργαζόμενοι απολύονται για να προσληφθεί προσωπικό με συμβάσεις έργου, απευθείας από τους φορείς ή μέσω εργολάβων. Επισφαλώς εργαζόμενοι, με μισθούς άθλιους και χείριστες συνθήκες εργασίας, χωρίς εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα. Η αλλαγή των εργασιακών συνθηκών στο δημόσιο θα επιφέρει ακόμα μεγαλύτερη επιδείνωση και αυτών στον ιδιωτικό τομέα

– Διαλύεται συνολικά το κοινωνικό κράτος. Ολόκληροι τομείς περνάνε πλέον αποκλειστικά στις επιχειρήσεις. Η αποδόμηση και η ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών υπηρεσιών που παρέχονται από το κράτος συνεπάγεται τη μετακύλιση του κόστους σε όλους μας. Τα κέρδη για το κεφάλαιο αυξάνονται, ενώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού δε θα έχει πρόσβαση σε στοιχειώδεις υπηρεσίες εκπαίδευσης, υγείας, κ.α.

– Εάν δεν αγωνιστούμε τώρα ενάντια στις απολύσεις, 1.349 από εμάς, τους εργαζόμενους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, θα βρεθούμε στην ανεργία. Εάν η κυβέρνηση δεν πάρει πίσω τώρα την απόφασή της για μαζικές «διαθεσιμότητες»/απολύσεις, η ημερομηνία απόλυσής μας είναι ήδη δεδομένη: 23/9, ημερομηνία έκδοσης της Κοινής Υπουργικής Απόφασης

 Εναντιωνόμαστε στα μέτρα λεηλασίας της ζωής μας και την κλιμάκωση της μνημονιακής επίθεσης από την πλευρά του κεφαλαίου και του πολιτικού του προσωπικού για την υπέρβαση της κρίσης πάνω από τα πτώματά μας

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΠΑΞΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΛΕΗΛΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
http://www.apergoiekpa.wordpress.com/
e-mail: apergoi.ekpa@gmail.com

Μερικές σκέψεις ενός “φοβισμένου” υπαλλήλου ΑΕΙ…

Σκέφτομαι ότι δεν ήξερα μέχρι τώρα τι θα πει αγώνας. Βλέπετε, έτυχε να είμαι σε μια γενιά που επί της ουσίας δεν είχε χρειαστεί να παλέψω αληθινά για κάτι. Μερικές καταλήψεις στο σχολείο και αυτό μου έφτανε-μέχρι εκεί. Άλλωστε φοβόμουν γιατί, όπως μου έλεγε η μάνα μου, «που να τρέχεις τώρα, κάτσε σπίτι μη σε βρει και καμιά αδέσποτη». Κι εγώ βασικά καθόμουν… και φοβόμουν τους αγώνες για να μη με βρει καμιά αδέσποτη. Όσο για τα φοιτητικά χρόνια, δεν το συζητώ… μόνο να βγαίνω έξω με παρέες και να διασκεδάζω… πού χρόνος για αγώνες και σκοτούρες…

Μετά, ξεκίνησε η δουλειά και πάλι δεν έτυχε ή δε χρειάστηκε –πείτε το όπως θέλετε- να αγωνιστώ για κάτι. Διεκδικήσεις καθημερινές που τις έκαναν άλλοι για μένα, δε χρειαζόμουν άλλωστε, κάποιος άλλος έτρεχε κι εγώ μάθαινα το αποτέλεσμα. Ήταν καλό; Χαιρόμουν. Ήταν κακό; «ε, τι να κάνουμε συμβαίνουν κι αυτά». Κι έτσι συνέχιζα να υπάρχω. Είχα τη δουλειά μου, μια χαρά ήμουν… Δε χρειαζόταν να φοβάμαι για κάτι… Δουλειά και ρουτίνα και «έχει ο Θεός»… Εξάλλου, το ρητό της μάνας μου πάντα αντηχούσε μες στ’ αυτιά μου… Πού να τρέχω τώρα… Άσε να μη με βρει και η αδέσποτη…

Και μετά, ξεκίνησε η απεργία μας….
Όταν ξεκινήσαμε φοβήθηκα πολύ. Έλεγα ότι δε θα αντέξω-δε θα αντέξουμε, το πολύ δέκα μέρες και μετά θα λυγίσουμε, θα μας τσακίσουν. Άλλωστε, ποιοι είμαστε εμείς να πάμε κόντρα σε μια πολιτική, τόσοι το προσπάθησαν και έφαγαν τα μούτρα τους. Αφήστε που φοβόμουν μη με βρει η ρημάδα η αδέσποτη…

Κι ύστερα είδα ότι μέρα με τη μέρα, άρχισε να υποχωρεί… Ίσως και γιατί κατέβαινα σχεδόν κάθε μέρα στις δράσεις. Πότε περιφρούρηση, πότε πορεία, πότε συνέλευση. Σιγά-σιγά έπαιρνα δύναμη. Από τους συναδέλφους που έβρισκα κάθε μέρα και μιλούσαμε. Κι ας μην ήταν οι συζητήσεις μας πάντα ευχάριστες, κι ας μη μας γέμιζαν με αισιοδοξία. Ήμασταν εκεί όμως και μιλούσαμε. Αναλύαμε και ανταλλάσαμε απόψεις, ο καθένας έβλεπε την οπτική του άλλου και διαμορφώναμε την άποψή μας. Μέρα – μέρα το πηγαίναμε. Γιατί ο αγώνας μας είναι δίκαιος κι αυτό το παραδέχονται όλοι. Κόντρα το υπουργείο; Κόντρα κι εμείς. Όχι όμως από πείσμα. Με επιχειρήματα. Με μεθοδευμένες κινήσεις. Κι ας μη συμφωνούσαμε πάντα όλοι με όλα. Αλλά ήμασταν εκεί. Και στηρίζαμε.

Και οι μέρες περνούσαν… κι εμείς ήμασταν εκεί…
Κι ο φόβος έφευγε σιγά-σιγά… Ύστερα, έβλεπα και πολλούς από τους Καθηγητές μας. Να είναι εκεί. Πραγματικά. Δεν το πίστευα στην αρχή. Να έρχονται για να μας δώσουν κουράγιο. Ίσως όχι όλοι, όχι πάντα. Αλλά τελικά είχαμε εκεί μαζί μας πιο πολλούς απ’ όσους νομίζαμε ή περιμέναμε. Και βλέπαμε και τις ενέργειες που έκαναν να μας στηρίξουν, κείμενα, αποφάσεις, συνελεύσεις, απεργίες κι αυτοί μαζί μας… υπήρχαν πολλοί μαζί μας τελικά. Και πολλοί από τους φοιτητές μας, κι αυτοί εκεί, ατέλειωτες ώρες μαζί μας στις περιφρουρήσεις, με αποφάσεις από συνελεύσεις, με τη φωνή τους και τη δύναμή τους μας έδιναν κουράγιο. Και υπήρχαν και πολλοί περισσότεροι που δεν τους είδαμε ποτέ, που όμως διαβάζαμε απόψεις τους ενθαρρυντικές στο διαδίκτυο. Και ο κόσμος ο καθημερινός, που βρίσκαμε στο δρόμο, όλοι είχαν να πουν μια καλή κουβέντα, ελάχιστες οι αντιρρήσεις που με τη συζήτηση κάμπτονταν, όταν λέγαμε την αλήθεια της κατάστασης. Ίσως δε χρειαζόταν πια να φοβάμαι τόσο πολύ…

Και μετά ήρθε η είδηση για την υποβολή της πλατφόρμας. Και άρχισαν να διαρρέουν νούμερα για το πόσοι έχουν ήδη υποβάλλει. Κι εκεί ξαναφοβήθηκα. Άλλος φόβος όμως τώρα αυτός. Τώρα η αδέσποτη πέτρα ήταν ο συνάδελφος. Φοβήθηκα τον διπλανό. Φοβήθηκα εμένα. Τώρα τι κάνω; Τι θα κάνει ο συνάδελφος; Αυτός που μαζί του μιλούσα τόσες μέρες, που ανταλλάσαμε σκέψεις και αγωνίες έγινε αντίπαλος. Και τον φοβήθηκα. Θα με προδώσει; Η ζωή με δίδαξε κατά καιρούς ότι η προδοσία έρχεται από τους πιο κοντινούς… Άρα υπήρχε λόγος να τον φοβάμαι….

Κι ύστερα, κι ενώ φοβόμουν, φάνηκε μια λύση. Οι νομικοί μας μίλησαν τόσες φορές, γνωμοδοτήσεις επί γνωμοδοτήσεων, μας τόνισαν τα υπέρ και τα κατά και τελικά με έπεισαν για το τι πρέπει να κάνω. Δε θέλω να πω εγώ στον συνάδελφό μου τι θα κάνει. Ξέρω όμως ότι εγώ πια δεν φοβάμαι γιατί ξέρω ότι αυτό που θα κάνω, θα το κάνω μαζί με τους άλλους. Ξέρω ότι είμαστε πολλοί μαζί. Ξέρω ότι η ενέργειά μου αυτή, μου δίνει το δικαίωμα σε μελλοντική διεκδίκηση… Ξέρω ότι δε θα φοβάμαι συνέχεια, γιατί δεν θα έχω δώσει τα στοιχεία μου σ’ ένα σύστημα που θα με έχει για πάντα στη λίστα των «διαθέσιμων».

Ξέρω ότι τώρα όλοι φοβούνται. Κι ας μη το λένε. Εγώ όμως θέλω να πω σε όλους, ανώνυμα, στον καθένα ξεχωριστά ότι εγώ πια δε φοβάμαι. Στην απόφαση που πήρα τουλάχιστον είμαι μαζί με πολλούς. Γιατί μπορεί πάντα να φοβάται ο καθένας μόνος του αλλά ποτέ δε φοβόμαστε, όταν είμαστε παρέα.

Γιατί δεν πιστεύω τον Σαρτρ, όταν λέει «Κόλαση είναι ο Άλλος».
Ο Άλλος είμαι εγώ, γιατί είμαι ο Άλλος του συναδέλφου μου.
Και δε θέλω ποτέ να γίνω η Κόλασή του.
Δε θέλω να γίνω η αδέσποτη πέτρα που θα τον βρει…

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΗΣ 18ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2013 ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΤΟΥ ΕΚΠΑ

Η Γ.Σ. στις 18 Οκτωβρίου 2013 ψήφισε ομόφωνα το πλαίσιο αγώνα ως εξής :

1) Πενθήμερη απεργία 21-25.10.2013 και υποστήριξη της απόφασής μας στην Ομοσπονδία. Περιφρούρηση της απεργίας και γενικό-καθολικό κλείσιμο όλων των κτηρίων του ΕΚΠΑ.

2) Το κλείσιμο της Πανεπιστημιακής Λέσχης εφαρμόζεται και το Σαββατοκύριακο 19-20.10.2013.

3) Το κεντρικό κτίριο του Πανεπιστημίου και τα Προπύλαια συνεχίζουν να είναι στη διάθεση του αγώνα μας αποτελώντας ένα αγωνιστικό φόρουμ όλης της Πανεπιστημιακής Κοινότητας, των συνδικάτων και της κοινωνίας για την υπεράσπιση της δημόσιας Ανώτατης Εκπαίδευσης, του Δημόσιου αγαθού της παιδείας και της εργασίας. Στόχος μας παραμένει η ήττα της πολιτικής των απολύσεων και της διάλυσης του Πανεπιστημίου.

4) Η Δ/νση Διοικητικού παραμένει κλειστή, η λειτουργία της ελέγχεται από την απεργιακή επιτροπή και ο χώρος περιφρουρείται συνεχώς προκειμένου να μην αποσταλούν στοιχεία στο Υπουργείο.

5) Ορίζεται προσωπικό ασφαλείας σύμφωνα με το υπάρχον νομικό πλαίσιο (Ν.1264/82 όπως τροποποιήθηκε με τον 1915/90 και λαμβάνοντας υπόψη το άρθρο 51 του Ν.1892/90 περί «Επαναοριοθέτησης του Δημόσιου Τομέα») αποκλειστικά ως εξής: Τρεις συνάδελφοι αποκλειστικά για τη μισθοδοσία του προσωπικού του Πανεπιστημίου που δεν απεργεί (ΔΕΠ, ΕΙΔΙΠ, ΕΤΕΠ, κλπ). Τρεις συνάδελφοι αποκλειστικά για τη φύλαξη των κτηρίων της Ιατρικής, Οδοντιατρικής και της ΣΘΕ επειδή σε αυτά υπάρχουν ευαίσθητα υλικά.  Ένας συνάδελφος για τον έλεγχο των κρίσιμων εγκαταστάσεων στην τηλεδιοίκηση ΣΘΕ.  Ένας συνάδελφος για τον έλεγχο ευαίσθητων εγκαταστάσεων στο Κ.ΛΕΙ.ΔΙ.  Οι φοιτητές της Α’ ΦΕΠΑ να σιτίζονται στο εστιατόριο της Ιατρικής με βάση υπάρχουσα κατάσταση.

6) Καμία ατομική υποβολή στοιχείων. Θα υποβάλλουμε την Δήλωση αδυναμίας συμπλήρωσης της ατομικής απογραφής ή οποιασδήποτε άλλης διοικητικής πράξης τη Δευτέρα 21/10/2013 στο Γραφείο της Απεργιακής Επιτροπής στο Κεντρικό Κτήριο του Παν/μίου Αθηνών.

7) Επόμενη Γ.Σ. του Συλλόγου την Τετάρτη 23/10/2013.

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ – ΔΡΑΣΕΙΣ

1) Ως απεργοί, συνεχίζουμε να αντιμετωπίζουμε με υπευθυνότητα τα κατεπείγοντα ζητήματα που προκύπτουν κατά τη διάρκεια της απεργίας μας, όπως άλλωστε κάνουμε καθ’όλη την διάρκεια του αγώνα μας.

2) Την Τρίτη 22/10/2013, συμμετέχουμε στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 12:00 στα Προπύλαια και στην ολοήμερη συγκέντρωση έξω από την Βουλή, ημέρα συζήτησης της επίμαχης τροπολογίας αλλαγής του δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα

3) Τετάρτη 23/10/2013 και ώρα 14:00 συμμετέχουμε σε τοπική πορεία στου Ζωγράφου από κοινού με συλλογικότητες της γειτονιάς και φοιτητικά σχήματα

4) Πέμπτη 24/10/2013 και ώρα 12:00, συμμετέχουμε στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στα Προπύλαια. Καλούμε τους εργαζόμενους άλλων φορέων του δημοσίου να συμμετάσχουν.

5) Μετατροπή του εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου σε δράση των απεργών με παρουσία τους στα Προπύλαια

Το Προεδρείο της Γενικής Συνέλευσης

Β. Βαλσαμάκης Σ. Σαλονικίδης Α. Γόντικα Β. Πεντογάλου

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΗΣ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 15/10 ΣΤΙΣ 14:00!

Ο δίκαιος και ανυποχώρητος αγώνας εργαζόμενων και φοιτητών στα Πανεπιστήμια, βρίσκεται πλέον στην 6η εβδομάδα συνέχισής του! Οι εργαζόμενοι, παρά τις απειλές του Υπουργού Παιδείας για εισαγγελική παρέμβαση αν δεν δοθούν οι λίστες διαθεσιμότητας και τους εκβιασμούς τύπου «αν δεν απογραφείτε μόνοι σας, τίθεστε σε αργία», δεν κάνουν βήμα πίσω!

Ο αγώνας αυτός δεν είναι συντεχνιακός! Οι 1349 απολύσεις εργαζομένων στα Πανεπιστήμια, έρχονται να δέσουν με όλες τις μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση (δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια) όπως είναι το «Νέο Λύκειο», η υποχρηματοδότηση των Πανεπιστημίων, το κλείσιμο εστιών και λεσχών, η επιβολή διδάκτρων που θέλουν να πραγματοποιήσουν, η διάλυση των πτυχίων μας σε φακέλους καταρτίσεων και δεξιοτήτων, η πλήρη παράδοση της εκπαίδευσης και της έρευνας στους ιδιώτες και τα συμφέροντά τους. Η πολιτική αυτή τρόικας και κυβέρνησης έχει ξεκάθαρο στόχο την πλήρη υποβάθμιση της εκπαίδευσης, τη μετατροπή της σε ένα αγαθό για λίγους αλλά επίσης και την καταπάτηση κάθε εργασιακού δικαιώματος και αξιοπρέπειας.

Η βάρβαρη πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ είναι αυτή που πραγματικά κλείνει σχολές, νοσοκομεία, σχολεία, πραγματοποιεί χιλιάδες απολύσεις στο όνομα της ανάπτυξης και καταδικάζει τη γενιά μας στην ανεργία και την ελαστική και φθηνή εργασία.  Αυτή απειλεί τις σπουδές μας, μαυρίζει το μέλλον μας και όχι οι αγωνιστές εργαζόμενοι και φοιτητές!

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση προπαγανδίζει σε όλα τα μέσα τη θεωρία των 2 άκρων, εξισώνοντας τον αγωνιζόμενο λαό με τους φασίστες της Χρυσής Αυγής, κι έχει βάλει σε απόλυτη εφαρμογή το σχέδιο καταστολής των αγώνων, επιστρατεύοντας απεργούς, τρομοκρατώντας και συλλαμβάνοντας αγωνιστές (μέχρι και καταληψίες μαθητές!).

Είναι επιτακτική ανάγκη λοιπόν να ενδυναμώσουμε τις συλλογικές μας διαδικασίες, τις γενικές μας συνελεύσεις! Να βάλουμε κι εμείς πλάτη στην οικοδόμηση ενός μαχητικού, ριζοσπαστικού κινήματος φοιτητών κι εργαζομένων που θα βασίζεται στις συνελεύσεις, με συντονισμό από τα κάτω, για να μην εφαρμοστεί καμία μεταρρύθμιση στα πανεπιστήμια! Για να γίνει η εκπαίδευση σπασμένος κρίκος της επίθεσης! Δεν διακυβεύεται αυτή τη στιγμή μία εξεταστική, ένα εξάμηνο.. Διακυβεύεται το ίδιο μας το μέλλον! Κι εμείς πρέπει να επιλέξουμε το δρόμο των συλλογικών διεκδικήσεων και αγώνων και όχι τον ατομικό δρόμο της ήττας και της υποταγής!